تهمتى زند كه آن كار را نكرده باشند . البُهَار - بُت ، پرستو ، پنبه‌ى زده شده ، - ( ح ) : ماهى بزرگ و سفيد دريائى . البَهَار - زيبائى ، - ( ن ) : گياهى است خوشبو كه به آن ( عَيْنُ الْبَقَر ) يا ( بَهَارُ البَرّ ) گويند . البِهَام - مترادف ( الْبَهْم ) است . به معناى گوساله و بزغاله و برّه . . . بَهَتَ - - بَهْتاً هُ : او را ناگهان گرفت ، - بَهْتاً وَبُهْتَاناً هُ : بر او تهمت دروغ وارد كرد . بَهِتَ - - بَهْتاً و بَهَتاً : در شگفتى افتاد ، با سرگردانى خاموش شد ، - اللَّونُ : رنگ او پريد . بَهُتَ - - بَهْتَاً و بَهَتاً : در شگفتى شد ، سرگردان خاموش شد . بُهِتَ - مترادف ( بَهُتَ ) است . بَهَّتَ - تبْهِيتاً هُ : از تهمت و دروغى كه بر او بسته بود او را سرگردان و سرگشته كرد . البُهْتَان - دروغ ، افترا . بَهَجَ - - بَهْجاً هُ : او را شادمان كرد . بَهِجَ - - بَهَجاً به : به آن چيز شادمان شد . بَهُجَ - - بَهَاجَةً و بَهَجَاناً : زيبا شد . بَهَّجَ - تَبْهِيجاً هُ : او را زيبا كرد ؛ « بَهَّجَ اللَّهُ وَجْهَهُ » : خداوند چهره‌ى او را روشن و زيبا كند . البَهِج - شادمان . البَهْجَة - شادمانى ؛ « بَهْجَةُ الأَنْظارِ » : شادمانى چهره‌ها ، نمايان شدن خورسندى ، زيبائى ، شادابى . بَهْدَلَ - بَهْدَلَةً هُ : او را نكوهش و تنبيه كرد ، او را ناچيز و مهمل دانست . اين واژه در زبان متداول رايج است . بَهَرَ - - بَهْراً و بُهُوراً تِ الشمسُ : خورشيد روشنائى داد ، - الْقَمَرُ : نور ماه بر نور ستارگان غلبه كرد ، - الرَّجُلُ : آن مرد بر ساير رقيبان خود برترى يافت ، - بَهْراً فُلاناً : بر او غلبه و برترى يافت ، او را تهمت زد ، او را به شگفتى انداخت ، - تْ فُلَانَةُ النّسَاءَ : آن زن از ساير زنان زيباتر شد . بُهِرَ - از زيادى كوشش نفسش بريد . البُهْر - بريدن نفس از خستگى ، « بُهْراً لَهُ » نگون بختى باد او را . الْبُهْرَة - من المكان و الزمان : وسط و ميان مكان يا زمان . البَهْرَج - باطل ، بد ؛ « لُؤْلُؤ بَهْرَجٌ » : مرواريد تقلَّبى ، پول جعلى . البَهْرَجَان - نخهاى فلزى برّاق ، پارچه‌اى كه با نخلهاى فلزى آراسته شده . البَهْرَجَة - شكوه و شوكت باطل . بَهَظَ - - بَهْظاً هُ الحِمْلُ أو الأمرُ : آن بار يا كار بر او سنگينى كرد و باعث سختى وى شد . البَهَق - سفيدى در پوست بدن بجز پيسى ؛ « بَهَقُ الْحَجَرِ » ( ن ) : گياهى است كه بر سنگها مىرويد بسان خزه . بَهَلَ - - بَهْلًا هُ : او را رها كرد ، - الْوَالِي رَعِيَّتَهُ : حاكم رعيت خود را رها كرد تا هر كارى كه بخواهند انجام دهند ، - هُ اللَّهُ : خدا او را لعنت كند . بَهِلَ - - بَهَلًا تِ الناقةُ : ريسمان پشت ماده شتر باز شد و بچه‌اش را شير داد . البُهْلَة - لعنت ، نفرين . البَهْلَة - لعنت ، نفرين . البَهْلَوَان - بندباز ، پهلوان . - اين واژه فارسى است - البَهْلَوانِيّ - منسوب به ( البَهلْوَان ) است ؛ « الْحَركَات الْبَهْلَوَانيّة » : ورزش پهلواني ؛ « الطَّيَران الْبَهْلَوانِيّ » : پرواز پهلوانى . البُهْلُول - ج بَهَالِيل : مرد جامع هرگونه خير و نيكى ، آنكه بسيار مىخندد . البَهْم - گوساله و بزغاله و گوسفند و جز آنها . البُهَم - سختيهاى امور . البَهَم - مترادف ( الْبَهْم ) است . البُهْمَة - ج بُهَم : نقشه‌ى سخت ، دليرى كه همگنان او به روى دست نيابند . البَهْمَة - واحد ( الْبَهَم ) است . البَهَمَة - واحد ( الْبَهَم ) است . بَهُوَ - - بَهَاءً [ بهو ] : زيبا و نيكو شد . البَهْو - ج أبْهَاء و بُهُوّ و بُهِيّ : خانه‌اى كه براى ميهمانان و مسافران بيگانه بر پا مىكردند ، سالن پذيرائى يا استقبال ميهمانان و دعوت شدگان . البَهُوت - ج بُهُت : دروغگو ، دروغگوئى كه از تهمت زدن به دروغ شنونده را حيران نمايد . بَهِيَ - - بَهَاءً : زيبا و ظريف شد . البَهِيّ - م بَهِيَّة ، ج أَبْهِيَاء [ بهو و بهي ] : نيكو و زيبا . البَهِيتَة - سرگردانى ، حيرت ، دروغ ، تهمت . البَهِيج - خورسند ، شادمان ، - م مبهاج : زيبا . البَهِير - آنكه بر اثر كوشش يا دويدن بسيار نفسش بند آمده باشد . البَهِيم - ج بُهْم و بُهُم : سياه ؛ « فَرَسٌ بَهِيم » : اسب يك رنگ ؛ « لَيْلٌ بَهِيم » : شبى كه تا بامداد تاريك و بىروشنائى باشد . البَهِيمَة - ج بَهَائِم : چهار پايان اعم از ستوران خشكى يا آبى بجز درندگان و پرندگان ، هر چيزى كه صامت بوده و نتواند سخن گويد و يا نطق كند . البَهِيمِيَّة - وحشيگرى ، خوى و صفت حيوانى ، به غريزه‌ى حيوانى گرايش كردن . البَوُّ - بچه‌ى ناقه ( ماده شتر ) ، پوست بدن حُوار ( بچه‌ى ناقه ) كه آن را پر از كاه يا جز آن كنند و به ماده شتر نزديك كنند تا گول خورد و شير دهد ؛ « فُلَانٌ اخْدَعُ مِنَ الْبَوّ » : فلانى فريبكارتر از بوّ است . البُوَاء - [ بوأ ] ( ح ) : مار بزرگ ( اژدها ) كه از تيره‌ى ( الأَصَلِيّات ) است - اين واژه لاتين است - البَوَاء - [ بوأ ] : برابر ، مساوى ؛ « دَمٌ بَوَاءُ دَمٍ » : خونى در برابر خون . البَوَّاب - [ بوب ] : پرده‌دار ، دربان . البِوَابَة - [ بوب ] : شغل دربانى ، مزد دربان . البَوَّابَة - [ بوب ] : درب بزرگ ، دربان زن ، اطاق دربان .